مسافر

غروب بود.

صدای هوش گیاهان به گوش می آمد.

مسافر آمده بود.

و روی صندلی راحتی، کنار چمن

نشسته بود:

(( دلم گرفته،

دلم عجیب گرفته است.

تمام راه به یک چیز فکر میکردم

و رنگ دامنه ها هوش از سرم می برد.

خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود.

چه دره های عجیبی!

و اسب، یادت هست،

سپید بود

و مثل واژه پاکی، سکوت سبز چمن زار را چرا می کرد.

و بعد، غریب رنگین قریه های سر راه.

و بعد، تونل ها.

دلم گرفته،

دلم عجیب گرفته است.

وهیچ چیز،

نه این دقایق خوشبو،‌که روی شاخه نارنج می شود

خاموش،

نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دو برگ این

گل شب بوست،

نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف

نمی رهاند.

و فکر می کنم

که این ترنم موزون حزن تا ابد

شنیده خواهد شد. ))

/ 4 نظر / 4 بازدید
سحر

hi jigaram chetori?delam ye zarre shode!!!!!!!!!!!akhe sohrab...cheghad nice

سحر

i love you saSaWli

سحر

ilove sohrab

ملیکا

سلام وبلاگ جالبی دارین! من هم شما رو لینک می‌کنم فقط یک سوال saSAWli يعني چي؟